Een Slotgedachte

Zij probeert zich te herinneren wie haar de sleutel heeft gegeven. Tevergeefs zoekt ze in de kieren van haar geheugen naar zijn naam. In plaats daarvan vindt ze zijn zachte lach, in een tijd ver van hier. Ze waren jong genoeg om nog niet te beseffen dat onsterfelijkheid slechts kort zou duren. De warmte van de herinnering verjaagt de kille mist die over haar verleden ligt en geeft haar weer even adem.

Een sleutel is gekarteld. Elk scherp hoekje en iedere inkeping is belangrijk. Ze tillen alle sluitpinnetjes in het slot tot precies de juiste hoogte om de cilinder te laten draaien. Het eerste pinnetje viel op zijn plaats toen hij haar kuste, het tweede toen hij haar lichaam met jeugdige onbeholpenheid ontkleedde. De warme, natte cirkels van zijn tong  klikten het derde pinnetje op zijn plek. Ongeduldig verwelkomde ze zijn jonge, gespierde lichaam. Met een gesmoorde kreet van pijn, en niet veel later een extatische schreeuw van genot ging het slot van haar hart open en nam ze afscheid van het onwetende kind in haar ziel.

 Een man in het wit zit naast haar. Ze kent hem niet, maar de warmte van zijn hand op haar voorhoofd en zijn zachte glimlach zijn troostend. Vanaf het moment dat ze de sleutel kreeg heeft ze vertrouwd op de taal van een blik. Waar monden vaak naar de juiste woorden zoeken, spreken ogen vloeiend stilte.

Nog één keer ademt ze. Dan omklemt ze haar sleutel en opent rustig de allerlaatste deur.

(inzending ronde 3 van de EWA-schrijfmarathon 2017)

Heart of Darkness

img_2943

In the distant places he visited and where he guided his tourists, people simply knew him as Marlow. Only his passport still carried his real name, a relic from a far and meaningless past. An intelligent man, navigating life’s river between banks of folly that he could not be part of. Nonchalance and Loneliness were his loyal travel companions; the former always on the surface, the latter deep inside, an enormous void that no splendid view could fill. Life had furrowed his face and roughened his heart.
To women he never went unnoticed. They fell for Nonchalance and he fed Loneliness. They were the sloops he needed to reach the banks, to feel the ground beneath his feet and – for the shortest of moments – fill the emptiness in his chest. He loved the contrast between his weathered skin and the tenderness of their caresses, the sound of their quickening breath, sweltered in a scorching kiss. When he felt their nails piercing his back as they surrendered themselves to him he felt that he was still alive, and their thighs wrapped around him for a short moment were his anchor in that strange world he did not want to remain in. The void only became apparent again when, in that moment of ultimate fusion, they mentioned his name.
“Marlow!”
It could be uttered ecstatically or whispering, tenderly or encouraging. But never was it his real name.

ww
For the “One Man”-prompt on WickedWednesday. More English stories via the category  link in the left-hand column.

Zonder metaforen

pabelllon

Vingers schrijven een gedicht op huidperkament
in venusvocht dansen tongen een tango.
Ik lig voor anker in je dijenhaven
hard en heel in je schoot, mijn trots gebroken aan je voeten.
Dansendichtende lijven, zonder metaforen. Want
voor de gloeiende plaat van onze lust
kan beeldspraak slechts een druppel zijn.

(EWA Schrijfmarathon ronde 1)

Vlinders van Verlangen

 

 

monterrey1Zij en Rafael, samen te paard in het glooiende heuvelland van Monterrey. Ze rijden om het hardst. “Wie het eerst bij de Pozo de Zorrillas is!” roept hij en geeft zijn paard de sporen. “Dat is niet eerlijk!” schreeuwt ze lachend en doet hetzelfde. Rafael, gebruind en gespierd, in volle galop. Zijn lange haar wappert in de wind, net als de bruine manen van zijn fiere witte hengst. Zij volgt, haar hoed waait af maar het kan haar niets schelen, haar ranke bovenbenen doen pijn van het staan in de stijgbeugels maar het deert haar niet. Ze wil niets anders dan hem volgen, hem inhalen, bij hem zijn. Een moment later ligt ze met Rafael samen in het zand onder de bomen bij de Pozo de Zorillas, uithijgend van een paardenrace, veilig tegen Rafael’s borst, beschermd door zijn sterke armen om haar slanke taille.

Lees verder

De Lazarusreflex

Dit was mijn inzending voor de finaleronde van de EWA Schrijfmarathon 2016. De opdracht luidde: schrijf een erotische ghost story van maximaal 1200 woorden. Het was goed voor een 3e plaats. Alle inzendingen en de volledige uitslag vind je op de site van EWA Nederland.

poblenou

In het kille mortuarium lag het lichaam van een forse man op een stalen lijkbaar, half bedekt met een wit laken. Zijn voeten staken er aan de onderkant uit, alsof hij lag te slapen in een te klein bed. In de huid van zijn borst stonden zestien woorden gebrand.

Voel, mijn engel, de warmte van je bed
Slaap, mijn lief, de nacht duurt maar even.

Lees verder

Venus in Fur

Tags

,

venus-in-fur-image

Johan Drievliet liep de trap van de schouwburg af. Het rode tapijt van de treden dempte zijn voetstappen. Om hem heen heerste een uitgelaten stemming. Hoewel hij het dialect van de theaterbezoekers nauwelijks verstond, concludeerde hij dat het volk erg enthousiast was over de voorstelling die het net had bekeken.
Barbaren, dacht Johan Drievliet. Lees verder

EWA Schrijfmarathon – de finale

spookverhaal-352x230

In februari van 2016 gingen 38 deelnemers van start in de EWA Nederland Schrijfmarathon. Acht van hen (waaronder schrijver dezes) drongen door tot de finale. Hun inzendingen staan hier, in afwachting van een oordeel van de lezers.

De opdracht was: schrijf een erotische ghost story van maximaal 1200 woorden. Dat is geen gemakkelijke taak. Het paranormale en het erotische  laten zich niet eenvoudig mengen tot een vloeiend verhaal, aangezien het eerste erop gericht is bij de lezer een gevoel van onbehagen en angst te creëren, het tweede juist opwindende behaaglijkheid. Het mooie is: iedereen mag meebeslissen wie daarin het beste geslaagd is. Lees de ingezonden verhalen en beoordeel zelf: welk verhaal geeft je de meest overtuigende mix van koude én warme rillingen? Wie brengt je op het puntje van je stoel van opwinding terwijl je ook schichtig over je schouder kijkt? Wie heeft het best aan de opdracht voldaan?

Doe jezelf en de finalisten een plezier, ga lezen en stemmen, en laat – als je dat wil – een commentaar achter. En maak je vrienden erop attent hetzelfde te doen. Elke stem telt (NB één per persoon), en hoe meer stemmen hoe beter. Je hebt tot en met vrijdag 18 november de tijd. Dank je wel!

De Vloek van Mujoz (deel 1)

mujoz_curse

“Het is verdomme toch niet te geloven!” riep Jorge uit. Hij was opgesprongen uit de bank en strekte zijn armen in wanhoop uit naar de hemel, het glas bier nog in zijn rechterhand.
Rafael daarentegen bleef rustig naar het scherm kijken. Enerzijds had hij het gevoel dat het sowieso een verloren wedstrijd was, en anderzijds bedwong hij zijn emoties altijd als hij in de buurt van Jorge was.
“Die Talavera is gewoon niet fit,” zei hij. “Speelt libero, maar laat alleen maar gaten vallen achterin. Ik snap niet dat García hem heeft opgesteld.”
“Niet fit?” riep Jorge verontwaardigd. “Hij kan er gewoon geen reet van. Drie doelpunten tegen en drie keer zijn fout! En de rest is ook bagger. Strontzooi!”
Jorge liet zich langzaam weer terugzakken in de sofa. Rafael zag hoe hem dat zichtbaar moeite kostte. De jaren en het zware ambt gingen Jorge niet in de koude kleren zitten.

De laatste minuten van de verloren wedstrijd keken ze zonder een woord te wisselen. Rafael herkende dat. Ook toen ze nog in Buenos Aires woonden en naast elkaar in het Estadio Pedro Bidegain naar de wedstrijden keken -Rafael als klein ventje en Jorge als volwassen man-  was zwijgen hun antwoord geweest op een naderende nederlaag. Maar nooit was de situatie zo hopeloos geweest als nu. San Lorenzo bungelde onderaan in de competitie, met een schamel puntenaantal van drie uit elf wedstrijden. Als het zo doorging, was degradatie onvermijdelijk.
Toen de arbiter had afgefloten schakelde Jorge de televisie uit. Hij liet zijn hand over zijn kale schedel glijden en nam nog een slok Quilmes. Het was stil om hen heen. Het tijdsverschil met Buenos Aires betekende dat ze ’s nacht de wedstrijden van hun favoriete ploeg moesten bekijken. In Rome was het nu midden in de nacht en stil.

“Je moet iets voor me doen,” zie Jorge tegen Rafael.
“De trainer van San Lorenzo omleggen?” vroeg Rafael hoopvol.
De oude Jorge glimlachte vermoeid.
“Nee, het is wat ingewikkelder dan dat, jonge vriend. Je moet naar Spanje voor me.”
Rafael zweeg even. Klusjes waren zijn werk, daarvoor had Jorge hem meegenomen naar Europa. Weliswaar had de oude Jorge personeel genoeg om hem op zijn wenken te bedienen, maar hij had zich, ook na zijn roeping, rekenschap gegeven van hun jarenlange vriendschap. Dus had hij gezorgd dat zijn jonge beschermeling een eenvoudig appartement in Trastevere kon betrekken. In ruil daarvoor was de veertigjarige Rafael op afroep beschikbaar voor zijn baas en vriend. Hij hield Jorge’s auto in conditie, hing plankjes op in diens verblijf, en zorgde voor een anonieme computer waarop Jorge in zijn spaarzame vrije tijd World of Warcraft kon spelen. Maar dat Jorge hem naar het buitenland stuurde was nieuw.
“Waar gaat het om?” vroeg Rafael.
“Delicate zaak,” zei Jorge met een zucht. Hij stond op en liep naar het bureau in de hoek van de kamer. “Ik wil dat je naar Mujoz gaat. Dat is een dorpje in de bergen, in Spanje.”
“Wat ga ik daar in godsnaam doen?”
“Niet in de naam van God, in de mijne. Maar na God ben ik een goede tweede, dat is waar. Ik zal het je uitleggen.”
Jorge drukte op een knopje van het zwarte console op het bureaublad.
“Breng nog twee Quilmes en het dossier Mujoz, per favore!”
De luidspreker antwoordde krakend.
Subito, Heilige Vader!”

(wordt vervolgd)

Zonda

airplane2

Hij wordt boven de oceaan geboren, aan de andere kant van de Andes. Hij vecht zich tegen de flanken van de cordillera omhoog, raast dan langs de lijzijde van de bergen als een warme gesel van stof naar beneden. Daar, in de vallei, krijgt hij pas een naam: Zonda. De Qulla-indianen noemen de wind ‘de boodschapper van hoop’.

Lees verder

Tangerine

Tags

,

crossroads-blues

Wat denk je Jimmy, was het het waard?
Veertig jaar lang heb je je publiek in vervoering gebracht met je muziek en heb je alles kunnen doen wat God verboden heeft. Veertig jaar lang heb je de tijd gehad je te realiseren dat je slechts voor een korte tijd onsterfelijk bent. Ik stond tussen hen in tijdens je wervelende afscheidsconcert vanavond: mannen die je splijtende solo’s met uitgestrekte pink en wijsvinger verwelkomen, vrouwen die zich een paar uur verliezen in een droom van jeugd en zorgeloosheid. Je bent de engel op gitaar en ze aanbidden je. Dat komt door ons. Het talent was van jou, maar je had mij nodig om het wakker te maken. Er was een kamer in het kasteel van je geest waarvan je het bestaan wel vermoedde maar die je niet kon vinden, en ik heb je de weg gewezen. Nu ben ik hier om de deur van die kamer voorgoed te sluiten. Dat hadden we zo afgesproken, veertig jaar geleden in de mistige heuvels van Bron-Yr-Aur, toen je me zonder het te weten riep. Rusteloos en radeloos was je, jong en op zoek naar inspiratie, met drugs en alcohol als wankel obstakel tussen jou en een te vroege dood. Ik was net op tijd. Op die godverlaten plek gaven we ons aan elkaar en verwekten we je roem. Jij ging er vandaan met muziek die je doorbraak betekende, in ruil daarvoor kreeg ik je gelittekende ziel. Maar ik was niet voorbereid op de betekenis van dat moment. Ik heb mijn kwade plicht verzaakt, en de deur zal zich vanavond ook achter mij sluiten.

Lees verder