Op vakantie met de bieb

“Op vakantie met de bieb”: een gastblogje voor EroScripta – Erotische e-boeken.

Advertenties

Littlewood’s Law

Fletse zonnestralen verdrijven slechts langzaam de mist. Mijn schoenen knarsen op de kiezels van het kerkhofpad, en de ochtendkilte versteent de sporen van zwarte dromen in mijn hoofd. Ik denk aan Littlewood’s Law.

Premisse: Gemiddeld is één op de miljoen gebeurtenissen een wonder.

Sinds het ongeluk heeft de maan de aarde één keer omcirkeld. Keer op keer dicteert de pijn me naar Sophia’s graf, en telkens lokt de troostbelofte van alcohol me weer snel daar weg. Als ik zo doorga, hoor ik binnenkort bij de permanente bewoners van deze plek. Verderop staat een groep mensen bij elkaar rondom een verse wond in de aarde. Mijn kiezelknarsen stopt en ik luister naar het geluid van verdriet. Een snik. De woorden van de priester. Loodzware leegte. De rook van mijn sigaret danst als een geest in de ijle lucht. Ik vervolg mijn weg.

Premisse: Een mens is gemiddeld gedurende acht uur per dag wakker en maakt dan iedere seconde een gebeurtenis mee.

Het zijn niet de stenen doodsengelen aan weerszijden van het grote familiegraf die me tegenhouden, maar de geluiden die door de geopende deur naar buiten zweven. Ik kan de verleiding niet weerstaan en werp een blik naar binnen.
Een man en een vrouw. Zwarte rouwkleding die haastig en hoognodig opzij is geschoven voor de naaktheid van heimelijke passie. Zij ligt op haar rug op het kleine altaar, haar borsten ontbloot. Hij knielt voor haar, heeft zijn handen op de onderkant van haar dijen en dwingt haar gekouste benen omhoog naar de hemel. Haar zwarte kanten slipje is op kniehoogte gespannen; het dwingt haar benen dichter bij elkaar dan ze eigenlijk wil. Ik zie haar natte glinstering.
“Geduld. Nog even, dan mag je ze spreiden.”
Zijn stem sterft in de klamheid van de oude muren, zijn tong spreekt nu. Ze laat hem toe, werpt haar hoofd met een kreet naar achteren en kromt haar rug tot een sierlijke brug van genot. Hier, in het huis van de dood, wordt levenslust herboren. Als de goden ons verlaten is er geen andere keuze dan overvloedig te offeren aan het leven. Ik laat hen achter, verlaat het kerkhof en denk aan Littlewood’s conclusie.

Je mag gemiddeld iedere vijf weken een wonder verwachten.

Een maand geleden brak een klap van staal en aluminium Sophia’s lichaam. Ik geef Littlewood het voordeel van de twijfel. Nog een week overleven, dan wordt alles beter.

(Inzending ronde 5 van de EWA Schrijfmarathon. John Edensor Littlewood (1885-1977) was een Brits wiskundige.)

De Kalahari Roos

Binnenkort verschijnt De Kalahari Roos van Emanuel Claessens (ook bekend onder het pseudoniem Luckyman) bij uitgeverij Eroscripta. Het is een prachtige verhalenbundel; ik weet dat, want ik kreeg een sneak preview en mocht er een inleiding bij schrijven. Die kun je hier (of hier) al lezen; publicatie van het boek staat gepland voor eind april.

Face à la Mer

Volgzaam was ik nooit, maar op die zomerdag liet ik me aan je hand meevoeren naar een onbekende bestemming.
Ik herinner me het dijkhuisje en het uitzicht op zee. We knielden. De zachtheid van jouw lichaam vóór me en zijn mannenwarmte in mijn rug vormden een cocon van begeerte waaruit ik niet kon en niet wilde ontsnappen. Voor het eerst proefde ik de lippen van een vrouw. Vier ervaren handen ontdeden me met geveinsd geduld van mijn kleding. Ik zag geilheid in je ogen toen je je vingertoppen over mijn tintelende huid liet glijden, langs mijn hals, omlaag, naar mijn borsten, neerwaarts, naar mijn buik, mijn dijen en – eindelijk- tussen mijn benen. Je ogen glinsterden toen je mijn lipjes spreidde en je het bewijs vond waar je zo naar had verlangd.
“Wat ben je nat,” fluisterde je.
De sporen die je met jouw vingers en mijn vocht over mijn wang trok wiste hij met zijn tong onmiddellijk weer uit, alsof hij wilde onderstrepen dat dit pad alleen voor ons was bestemd. Jij leunde achterover en spreidde je benen. Je ogen hielden me vast toen je me liet me zien hoe je jezelf vingerde. Zijn hand in mijn haar dwong me voorover, dichtbij je. Jouw lust was de mijne geworden; ik wilde je ruiken, proeven, drinken. Dat mocht ik pas na je verlossende woorden.
“Neuk haar. Neuk haar voor mij.”

Op de dijk waait mijn gedachte aan jou op, als een zomerjurk. Je kijkt.
Wenkt me, terwijl je jouw jurk bedwingt.

(Inzending voor ronde 4 van de EWA-schrijfmarathon)

Een Slotgedachte

Zij probeert zich te herinneren wie haar de sleutel heeft gegeven. Tevergeefs zoekt ze in de kieren van haar geheugen naar zijn naam. In plaats daarvan vindt ze zijn zachte lach, in een tijd ver van hier. Ze waren jong genoeg om nog niet te beseffen dat onsterfelijkheid slechts kort zou duren. De warmte van de herinnering verjaagt de kille mist die over haar verleden ligt en geeft haar weer even adem.

Een sleutel is gekarteld. Elk scherp hoekje en iedere inkeping is belangrijk. Ze tillen alle sluitpinnetjes in het slot tot precies de juiste hoogte om de cilinder te laten draaien. Het eerste pinnetje viel op zijn plaats toen hij haar kuste, het tweede toen hij haar lichaam met jeugdige onbeholpenheid ontkleedde. De warme, natte cirkels van zijn tong  klikten het derde pinnetje op zijn plek. Ongeduldig verwelkomde ze zijn jonge, gespierde lichaam. Met een gesmoorde kreet van pijn, en niet veel later een extatische schreeuw van genot ging het slot van haar hart open en nam ze afscheid van het onwetende kind in haar ziel.

 Een man in het wit zit naast haar. Ze kent hem niet, maar de warmte van zijn hand op haar voorhoofd en zijn zachte glimlach zijn troostend. Vanaf het moment dat ze de sleutel kreeg heeft ze vertrouwd op de taal van een blik. Waar monden vaak naar de juiste woorden zoeken, spreken ogen vloeiend stilte.

Nog één keer ademt ze. Dan omklemt ze haar sleutel en opent rustig de allerlaatste deur.

(inzending ronde 3 van de EWA-schrijfmarathon 2017)

Heart of Darkness

img_2943

In the distant places he visited and where he guided his tourists, people simply knew him as Marlow. Only his passport still carried his real name, a relic from a far and meaningless past. An intelligent man, navigating life’s river between banks of folly that he could not be part of. Nonchalance and Loneliness were his loyal travel companions; the former always on the surface, the latter deep inside, an enormous void that no splendid view could fill. Life had furrowed his face and roughened his heart.
To women he never went unnoticed. They fell for Nonchalance and he fed Loneliness. They were the sloops he needed to reach the banks, to feel the ground beneath his feet and – for the shortest of moments – fill the emptiness in his chest. He loved the contrast between his weathered skin and the tenderness of their caresses, the sound of their quickening breath, sweltered in a scorching kiss. When he felt their nails piercing his back as they surrendered themselves to him he felt that he was still alive, and their thighs wrapped around him for a short moment were his anchor in that strange world he did not want to remain in. The void only became apparent again when, in that moment of ultimate fusion, they mentioned his name.
“Marlow!”
It could be uttered ecstatically or whispering, tenderly or encouraging. But never was it his real name.

ww
For the “One Man”-prompt on WickedWednesday. More English stories via the category  link in the left-hand column.

Zonder metaforen

pabelllon

Vingers schrijven een gedicht op huidperkament
in venusvocht dansen tongen een tango.
Ik lig voor anker in je dijenhaven
hard en heel in je schoot, mijn trots gebroken aan je voeten.
Dansendichtende lijven, zonder metaforen. Want
voor de gloeiende plaat van onze lust
kan beeldspraak slechts een druppel zijn.

(EWA Schrijfmarathon ronde 1)

Vlinders van Verlangen

 

 

monterrey1Zij en Rafael, samen te paard in het glooiende heuvelland van Monterrey. Ze rijden om het hardst. “Wie het eerst bij de Pozo de Zorrillas is!” roept hij en geeft zijn paard de sporen. “Dat is niet eerlijk!” schreeuwt ze lachend en doet hetzelfde. Rafael, gebruind en gespierd, in volle galop. Zijn lange haar wappert in de wind, net als de bruine manen van zijn fiere witte hengst. Zij volgt, haar hoed waait af maar het kan haar niets schelen, haar ranke bovenbenen doen pijn van het staan in de stijgbeugels maar het deert haar niet. Ze wil niets anders dan hem volgen, hem inhalen, bij hem zijn. Een moment later ligt ze met Rafael samen in het zand onder de bomen bij de Pozo de Zorillas, uithijgend van een paardenrace, veilig tegen Rafael’s borst, beschermd door zijn sterke armen om haar slanke taille.

Lees verder

De Lazarusreflex

Dit was mijn inzending voor de finaleronde van de EWA Schrijfmarathon 2016. De opdracht luidde: schrijf een erotische ghost story van maximaal 1200 woorden. Het was goed voor een 3e plaats. Alle inzendingen en de volledige uitslag vind je op de site van EWA Nederland.

poblenou

In het kille mortuarium lag het lichaam van een forse man op een stalen lijkbaar, half bedekt met een wit laken. Zijn voeten staken er aan de onderkant uit, alsof hij lag te slapen in een te klein bed. In de huid van zijn borst stonden zestien woorden gebrand.

Voel, mijn engel, de warmte van je bed
Slaap, mijn lief, de nacht duurt maar even.

Lees verder

Venus in Fur

Tags

,

venus-in-fur-image

Johan Drievliet liep de trap van de schouwburg af. Het rode tapijt van de treden dempte zijn voetstappen. Om hem heen heerste een uitgelaten stemming. Hoewel hij het dialect van de theaterbezoekers nauwelijks verstond, concludeerde hij dat het volk erg enthousiast was over de voorstelling die het net had bekeken.
Barbaren, dacht Johan Drievliet. Lees verder